Фарёд аз ин ҷафо ки ман аз ёр май кашам

فریاد از این جفا که من از یار می کشم

Андаки ҳамеи шуморам ва бисёр май кашам

اندک همی شمارم و بسیار می کشم

Хокам ки кӯб мехӯрам ва паст ме шавам

خاکم که کوب می خورم و پست می شوم

Мӯрам ки ранҷ май бараму бор май кашам

مورم که رنج می برم و بار می کشم

Гар аз ҷафоӣ ӯ дилам аФгор ме шавад

گر از جفای او دلم افگار می شود

Бозаши ҳам андарин дили аФгор май кашам

بازش هم اندرین دل افگار می کشم

Ҳамсоя мебисӯзад ва фарёд ме кунад

همسایه می بسوزد و فریاد می کند

Зон нолаҳо ки ман пас девор май кашам

زان ناله ها که من پس دیوار می کشم

Бар ёри ҳам ҷафо буд , ар гӯямаш ба рӯй

بر یار هم جفا بود، ار گویمش به روی

Ҷӯрӣ ки ман зи ёри ҷафои кор май кашам

جوری که من ز یار جفا کار می کشم

Дар зикр ӯ чаҳ манъи зи фарёд , охираш

در ذکر او چه منع ز فریاد، آخرش

Пайконаст каз ҷигар , на зи по , хор май кашам

پیکانست کز جگر، نه ز پا، خار می کشم

Равшан чу рӯзи гашт дар офоқи сӯзи ман

روشن چو روز گشت در آفاق سوز من

Ин шуъла каз ҷигар ба шаби тор май кашам

این شعله کز جگر به شب تار می کشم

Хусрав хароб гаштау ҷони ҳам шудаи хароб

خسرو خراب گشته و جان هم شده خراب

Каз дидаи бодаҳои чу гулнор май кашам

کز دیده باده های چو گلنار می کشم