Неи пои он ки аз сари Кувайт сафар кунам

نی پای آن که از سر کویت سفر کنم

Неи дасти онкии даст ба зулфи ту дар кунам

نی دست آنکه دست به زلف تو در کنم

Чандини шабами гузашт ба кунҷи хароби хеш

چندین شبم گذشت به کنج خراب خویش

Мумкин нашуд ки лавҳи сабурии з бар кунам

ممکن نشد که لوح صبوری ز بر کنم

Моҳии матоъ сабр кунам ҷамъу зи оби чашм

ماهی متاع صبر کنم جمع و ز آب چشم

Дар маҷлиси хаёли ту як рӯзтар кунам

در مجلس خیال تو یک روزتر کنم

Хобам намонаду хоби аҷали ҳам хушаст , лек

خوابم نماند و خواب اجل هم خوش است، لیک

Гар хиштии зи остонаи ту зер сар кунам

گر خشتی ز آستانه تو زیر سر کنم

Умрии гузашт , ҳеҷ наомад замони онк

عمری گذشت، هیچ نیامد زمان آنک

Рӯзӣ ба рӯй ту шаби ғамро саҳар кунам

روزی به روی تو شب غم را سحر کنم

Завқи ҷафоу ҷаври ту бар ман ҳароми бод

ذوق جفا و جور تو بر من حرام باد

Гар ман ба ҷузи вафои ту корӣ дигар кунам

گر من به جز وفای تو کاری دگر کنم

Чашмат ба хоби нозу марои қиссае дароз

چشمت به خواب ناز و مرا قصه ای دراز

Омад шабам ба рӯз , сухан мухтасар кунам

آمد شبم به روز، سخن مختصر کنم

Ҳар кас ба сӯй ҳур равад , ман ба сӯии ту

هر کس به سوی حور رود، من به سوی تو

Чун бомдоди ҳашари сар аз хоб бар кунам

چون بامداد حشر سر از خواب بر کنم

Рӯзии гузашта буд барои савор ва ман

روزی گذشته بود برای سوار و من

Ҳар бомдод оем ва он сӯ назар кунам

هر بامداد آیم و آن سو نظر کنم

Дардаш ба аз сараст ва ман сари бурӣда ро

دردش به از سر است و من سر بریده را

Он сари куҷо ки дар сари он дард сар кунам

آن سر کجا که در سر آن درد سر کنم

Ёрони зи панди бас ки зи хусрав раҳо нашуд

یاران ز پند بس که ز خسرو رها نشد

Он дил ки пеши тири маломат сипар кунам

آن دل که پیش تیر ملامت سپر کنم