Ҳар рӯзи дида бар раҳи ёди сабои нуҳум

هر روز دیده بر ره یاد صبا نهم

Бар дидагони хок дараш тўтёи нуҳум

بر دیدگان خاک درش توتیا نهم

Зу сад ҷафои кашам ки наёрам ба рӯй гуфт

زو صد جفا کشم که نیارم به روی گفت

Кин дарди худ чигуна бар он вафои нуҳум

کاین درد خود چگونه بر آن وفا نهم

Надаҳум буруни ғамаш ки маро худ бсухт ғам

ندهم برون غمش که مرا خود بسوخت غم

Дилҳои дигарон чаҳ дигар дар балои нуҳум ?

دلهای دیگران چه دگر در بلا نهم؟

Гуфтанд « ёд мекунадат » дил наме диҳад

گفتند «یاد می کندت » دل نمی دهد

Кин тӯҳмати дурӯғ бар он ошнои нуҳум

کاین تهمت دروغ بر آن آشنا نهم

Шоҳон маҷолис нест ки сар бар дараш ниҳанд

شاهان مجالس نیست که سر بر درش نهند

Чун ман гадои расида ки косаи куҷои нуҳум ?

چون من گدا رسیده که کاسه کجا نهم؟

Рӯзӣ чу хости куштанам аз буии ту сабо

روزی چو خواست کشتنم از بوی تو صبا

Он ба ки ҷон бабўсаму пеши сабои нуҳум

آن به که جان ببوسم و پیش صبا نهم

Чун дил з гуфт дидаи марои сӯхт дар ба дар

چون دل ز گفت دیده مرا سوخت در به در

Беруни кашам , ба пеши дили мубталои нуҳум

بیرون کشم، به پیش دل مبتلا نهم

Шабҳо ки гирди кӯии ту гирдам , ба як қадам

شبها که گرد کوی تو گردم، به یک قدم

Аввали нуҳуми ду дидау онгоҳи пои нуҳум

اول نهم دو دیده و آنگاه پا نهم

Бигзор пора пора кунам бар ту хеш ро

بگذار پاره پاره کنم بر تو خویش را

Пас туъмаи пеш ҳар саги Кувайти ҷудои нуҳум

پس طعمه پیش هر سگ کویت جدا نهم

Гуфтӣ ки « гул ба ҷои рухами байн » зиҳии хато

گفتی که «گل به جای رخم بین » زهی خطا

Кони дилгар оҳ менакунам , бар гёи нуҳум

کان دل گر آه می نکنم، بر گیا نهم

Зини гӯна каз лабат суханӣ нест рӯзем

زین گونه کز لبت سخنی نیست روزیم

Зинҳори пари ҷароҳати хусрави давои нуҳум !

زنهار پر جراحت خسرو دوا نهم!