Рӯи зардӣ аз манаст зи чашми сияҳи гарм

رو زردی از من است ز چشم سیه گرم

Варна кӣ оеи он ки ман андар ту бингарам

ورنه کی آیی آن که من اندر تو بنگرم

Ман донам вале ки шудаи сети оби ҷӯй ӯ

من دانم ولی که شده ست آب جوی او

Каз дасти чашми хеш чаҳ хуноба ме хӯрам

کز دست چشم خویش چه خونابه می خورم

Дар ҷустани шукуфа рӯй ту шуд равон

در جستن شکوفه روی تو شد روان

Бодӣ ки аз ҷавонии худ буд дар серум

بادی که از جوانی خود بود در سرم

Акнӯн ки мари марои ғами ту сурх рӯй кард

اکنون که مر مرا غم تو سرخ روی کرد

Пеш ки гӯям ин ғам ва ин зари куҷо барам ?

پیش که گویم این غم و این زر کجا برم؟

Бигушо ниқоб каз рух чун офтоби ту

بگشا نقاب کز رخ چون آفتاب تو

Рӯзи фурӯди рафтаи худро бароварам

روز فرود رفته خود را برآورم

Дил чун чароғ сӯхта шуд зи оташи фироқ

دل چون چراغ سوخته شد ز آتش فراق

Аз шоми ғам ҳануз ба торикии андарам

از شام غم هنوز به تاریکی اندرم

Савдои хоки пои ту то дар сар ман аст

سودای خاک پای تو تا در سر من است

Сар дар кулоҳи сабзи фалак дар наёварам

سر در کلاه سبز فلک در نیاورم

Ман хусравам , валек нигар каз фироқи ту

من خسروم، ولیک نگر کز فراق تو

Гӯйӣ ки аз нигориши шопӯри дафтарам

گویی که از نگارش شاپور دفترم