Киришма карданат ар чаҳ балост , боз надорам

کرشمه کردنت ار چه بلاست، باز ندارم

Вале ба теғи кашӣ ба ки тоб ноз надорам

ولی به تیغ کشی به که تاب ناز ندارم

Чаҳ рӯз буд ки печиди нақши зулфи ту бар ман

چه روز بود که پیچید نقش زلف تو بر من

Ки умр рафту халос аз шаб дароз надорам

که عمر رفت و خلاص از شب دراز ندارم

Чунон ба рӯзи бади худ хушам ба давлати ишқат

چنان به روز بد خود خوشم به دولت عشقت

Ки сӯй рӯз накӯй касон ниёз надорам

که سوی روز نکوی کسان نیاز ندارم

Биор соқӣ ва дар даҳ ба мо салои харобӣ

بیار ساقی و در ده به ما صلای خرابی

Ки беш азин сари ин ақли ҳила соз надорам

که بیش ازین سر این عقل حیله ساز ندارم

Марои зи масҷиди маъзӯри дор , хоҷаи муаззин

مرا ز مسجد معذور دار، خواجه مؤذن

Ки ман зи шоҳид ва май фурсат намоз надорам

که من ز شاهد و می فرصت نماز ندارم

Чу бути параст дилам шуд чунон ки боз наомад

چو بت پرست دلم شد چنان که باز نیامد

Ба ҳар сифат ки буд , гӯ « ббош » боз надорам

به هر صفت که بود، گو «بباش » باز ندارم

Чисон равад ғами хусрав дар паии куштан

چسان رود غم خسرو در پی کشتن

зи дайгарии суханӣ низ длнўоз надорам

ز دیگری سخنی نیز دلنواز ندارم