Хароб кард ба як бори хоби наргиси мастам

خراب کرد به یک بار خواب نرگس مستم

Хабар диҳед ба ҷонон ки дил бирафт зи дастам

خبر دهید به جانان که دل برفت ز دستم

зи бас ки ин дил хӯн гашта дар давид ба чашмам

ز بس که این دل خون گشته در دوید به چشمم

Наистод дилам то миёни хӯни нншстм

نایستاد دلم تا میان خون ننشستم

Ҳазор шаб равад ва ман ба хоб чашм набандам

هزار شب رود و من به خواب چشم نبندم

Кунун чигуна бабандам ки аз нахусти нбстм

کنون چگونه ببندم که از نخست نبستم

Маи ман ар ба ту байнам , « бут чаҳ парастӣ ? »

مه من ار به تو بینم، «بت چه پرستی؟»

Чу дайн ба кор ту кардам , чигуна бут напарастам ?

چو دین به کار تو کردم، چگونه بت نپرستم؟

Машав ба хашм ки « дар ман ту кистӣ ки набинӣ ? »

مشو به خشم که «در من تو کیستی که نبینی؟»

Гар он гуноҳ набахше , ҷавону ошиқу мастам

گر آن گناه نبخشی، جوان و عاشق و مستم

Марои зи даврӣ батон тавба дода буд азизӣ

مرا ز دوری بتان توبه داده بود عزیزی

Ту шӯхи боз бар он доштӣ ки тавбаи шикастам

تو شوخ باز بر آن داشتی که توبه شکستم

Ниҳоди доғи сегӣ посбони кӯии ту бар ман

نهاد داغ سگی پاسبان کوی تو بر من

Ман ар чаҳ саги ним , аммо барои доғ ту ҳастам

من ار چه سگ نیم، اما برای داغ تو هستم

Диҳанд панд ки хусрав сабур бош ки рстӣ

دهند پند که خسرو صبور باش که رستی

Агар сухан ба сабурӣ буд , бидон ки нарустам

اگر سخن به صبوری بود، بدان که نرستم