Гузашти умру дамӣ дар рухи ту сайр надидам

گذشت عمر و دمی در رخ تو سیر ندیدم

зи ҳиҷри ҷон ба лаб омад , ба ком дил нарасидам

ز هجر جان به لب آمد، به کام دل نرسیدم

Чу ғунча то ба ту дили бастам , эй баҳори ҷавонӣ

چو غنچه تا به تو دل بستم، ای بهار جوانی

Ба ҳеҷ ҷои нншстм ки ҷомае ндридм

به هیچ جا ننشستم که جامه ای ندریدم

Гуҳи ҷудо шудани ҷони з тан набошад ҳаргиз

گه جدا شدن جان ز تن نباشد هرگز

Уқубатӣ ки ман андари ҷудоӣ ту бидидам

عقوبتی که من اندر جدایی تو بدیدم

Ҷузи ин зи мурдани хешам фусӯс нест ба сина

جز این ز مردن خویشم فسوس نیست به سینه

Ки зери пои ту шодии марг хеш надидам

که زیر پای تو شادی مرگ خویش ندیدم

Серуми зи сарзаниши муддаӣ ба хоки фурушад

سرم ز سرزنش مدعی به خاک فروشد

Чунин буд ки насиҳати з дӯстон нишнидам

چنین بود که نصیحت ز دوستان نشنیدم

Агар ба теғи сиёсати маро ҷудо кунӣ аз худ

اگر به تیغ سیاست مرا جدا کنی از خود

з ту бурид наёрам , вале з хеш буридам

ز تو برید نیارم، ولی ز خویش بریدم

Фиребу ишва ки назд хирад ба ҳеҷ наярзад

فریب و عشوه که نزد خرد به هیچ نیرزد

Бидиҳ кигар з ту бошад , ба ҳар ду куни харидам

بده که گر ز تو باشد، به هر دو کون خریدم

Чу соя дар пас хубони басии давидам ва акнӯн

چو سایه در پس خوبان بسی دویدم و اکنون

з рӯй хуб чу сояи з офтоб рамедам

ز روی خوب چو سایه ز آفتاب رمیدم

Ба айни биҳшим рух намӯд ва гуфт ки « чунӣ ? »

به عین بیهشیم رخ نمود و گفت که «چونی؟»

Чаҳ тишнагӣ бар обӣ ки ман ба хоб бидидам

چه تشنگی بر آبی که من به خواب بدیدم

Чаҳ ҷои таъна ки хусрав чаро ба зулфаши асирӣ ?

چه جای طعنه که خسرو چرا به زلفش اسیری؟

На ман балои дили худ ба ихтиёр гузидам

نه من بلای دل خود به اختیار گزیدم