Хароби гаштам ва бо хеш бас наме оем

خراب گشتم و با خویش بس نمی آیم

Ки ҳеҷ бо чу туе ҳам нафас наме оем

که هیچ با چو تویی هم نفس نمی آیم

Ту тир май занӣ аз ғамза ва ман бедил

تو تیر می زنی از غمزه و من بیدل

Ба дида мехӯраму боз пас наме оем

به دیده می خورم و باز پس نمی آیم

Маро магӯӣ « куҷое » ман инакам , лекин

مرا مگوی «کجایی » من اینکم، لیکن

зи баси заъифам , дар чашм кас наме оем

ز بس ضعیفم، در چشم کس نمی آیم

зи даст ҷавр намехоҳамат ки байнам рӯй

ز دست جور نمی خواهمت که بینم روی

Валек бо дили худком пас наме оем

ولیک با دل خودکام پس نمی آیم

Маро бар ту гулӯи баста май баради зулфат

مرا بر تو گلو بسته می برد زلفت

Вагар на ман ба ҳаво ва ҳавас наме оем

وگر نه من به هوا و هوس نمی آیم

Кадоми бод ба кӯй ту меравад ҳар рӯз ?

کدام باد به کوی تو می رود هر روز؟

Ки ман ба ҳамраҳе ӯ чу хас наме оем

که من به همرهی او چو خس نمی آیم

Рақиби ту на ҷафо хаста кард хусрав ро

رقیب تو نه جفا خسته کرد خسرو را

Чу тӯтӣам ки ба чашм магас наме оем

چو طوطیم که به چشم مگس نمی آیم