Манам ки бе ба ту сад гӯнаи доғ май сӯзам

منم که بی به تو صد گونه داغ می سوزم

Ту лобаи доне ва ман лоғи лоғ май сӯзам

تو لابه دانی و من لاغ لاغ می سوزم

Фироқ васл надорам зи муфлисӣ , ҳар чанд

فراغ وصل ندارم ز مفلسی، هر چند

Чу муфлисони з барои фироқ май сӯзам

چو مفلسان ز برای فراغ می سوزم

Шаби сиёҳ маро нест равшанӣ , ҳар чанд

شب سیاه مرا نیست روشنی، هر چند

Ки шом то ба саҳар чун чароғ май сӯзам

که شام تا به سحر چون چراغ می سوزم

Маро ба доғи сегӣ сӯхтӣ ва дард накард

مرا به داغ سگی سوختی و درد نکرد

Сагами нхўондӣ , аз ин дарду доғ май сӯзам

سگم نخواندی، از این درد و داغ می سوزم

Мабош гарми димоғ ва бисӯз хусрав ро

مباش گرم دماغ و بسوز خسرو را

Ман охир аз ту ба ҳам зини димоғ май сӯзам

من آخر از تو به هم زین دماغ می سوزم