Чу номи ту дар номае дида ам

چو نام تو در نامه‌ای دیده‌ام

Ба науммат ки бар дида молидаа ам

به نامت که بر دیده مالیده‌ام

Ба ёди замини бӯси даргоҳи ту

به یاد زمین‌بوس درگاه تو

Саропои он нома бӯсида ам

سراپای آن نامه بوسیده‌ام

зи номи ту он номаи номдор

ز نام تو آن نامه نامدار

Сари бандагӣ брнпичидаҳ ам

سر بندگی برنپیچیده‌ام

Ҷузи ин як ҳунар нест мактуб ро

جز این یک هنر نیست مکتوب را

Вагар нест , бории ман ин дида ам

وگر نیست، باری من این دیده‌ام

Ки онҳо ки дар рӯй ӯ хонда ам

که آن‌ها که در روی او خوانده‌ام

Ҷавобӣ аз ӯ боз нашунида ам

جوابی از او باز نشنیده‌ام

Қалам чун сари як забоняш нест

قلم چون سر یک زبانیش نیست

Аз он нотарошида бибрида ам

از آن ناتراشیده ببریده‌ام

Вале инки биниҳод сар бар хатам

ولی اینکه بنهاد سر بر خطم

Аз ӯ ростиро писандида ам

از او راستی را پسندیده‌ام

Забонам чу ёрои нутқаш намонад

زبانم چو یارای نطقش نماند

Забонии зи не бртрошидаҳ ам

زبانی ز نی برتراشیده‌ام

Биё , эй дабир , ар надории мидод

بیا، ای دبیر، ار نداری مداد

Сиёҳии буруновар аз дида ам

سیاهی برون آور از دیده‌ام

Суханҳои бгзидаҳ банавису гӯй

سخن‌های بگزیده بنویس و گوی

Ки эй мӯнису ёр бгзидаҳам !

که ای مونس و یار بگزیده‌ام!

Чу зулфи ту шӯрида шуд ҳоли ман

چو زلف تو شوریده شد حال من

Бибахшоӣ бар ҳол шӯрида ам

ببخشای بر حال شوریده‌ام

Сияҳ кардаам нома аз дӯди дил

سیه کرده‌ام نامه از دود دل

Сияҳи рӯтар аз хок кун дида ам

سیه‌روتر از خاک کن دیده‌ام

Чу хусрав дар ин рқъаҳ аз сӯзи дил

چو خسرو در این رقعه از سوز دل

Ба неи оташи тез пӯшида ам

به نی آتش تیز پوشیده‌ام