Бҳл кун он ҳамаи хӯнҳо ки дар ғамат хӯрдам

بحل کن آن همه خونها که در غمت خوردم

Ки умрӣ аз дилу ҷони шукри ин карам кардам

که عمری از دل و جان شکر این کرم کردم

Ҳадис васл нагӯям ки гуфта шуд рӯзӣ

حدیث وصل نگویم که گفته شد روزی

зи бахти бад чаҳ лагадҳо ки бар ҷигар хӯрдам

ز بخت بد چه لگدها که بر جگر خوردم

Бамурдам ва надаҳум дарди худ бурун , зирок

بمردم و ندهم درد خود برون، زیراک

Куҷост дил ки шиносади ҳаловати дардам

کجاست دل که شناسد حلاوت دردم

Чунон хушаст ҷафоят кигар ту тири занӣ

چنان خوش است جفایت که گر تو تیر زنی

Қабул агар накунам ман ба дида , номардум

قبول اگر نکنم من به دیده، نامردم

Чаҳ корам ояд , агар хоки кӯй ту нашавад ?

چه کارم آید، اگر خاک کوی تو نشود؟

Танӣ ки аз паии ин солҳоши прўрдм

تنی که از پی این سالهاش پروردم

Шабӣ ки гирди сари кӯии ту тавонам гашт

شبی که گرد سر کوی تو توانم گشت

Ба ишқи гирди сари худ ҳазор май гирдам

به عشق گرد سر خود هزار می گردم

Ба кӯии ту чу шавам хок , нест ғам ба ҷузи онк

به کوی تو چو شوم خاک، نیست غم به جز آنک

Сабои зи кӯии ту сӯй дигар баради гирдам

صبا ز کوی تو سوی دگر برد گردم

Гирист хӯн ба ҷафои ту , хсрўо , сад шукр

گریست خون به جفای تو، خسروا، صد شکر

Ки сурх кард ба гоҳи вафои рухи зардам

که سرخ کرد به گاه وفا رخ زردم