Гар расми рӯзӣ ба ту нўошноиӣ ҳо кунам

گر رسم روزی به تو نوآشنایی ها کنم

Ҳар чаҳ бояд хоҳаму бахти озмоиӣ ҳо кунам

هر چه باید خواهم و بخت آزمایی ها کنم

ӯ чу шоҳ аз гӯшаҳои чашм бинад сӯии ман

او چو شاه از گوشه های چشم بیند سوی من

Ман азон лабҳо ба сад миннати гадоӣ ҳо кунам

من ازان لبها به صد منت گدایی ها کنم

эй хуши он вақте ки аўхўш хуш равад дар хоб ва ман

ای خوش آن وقتی که اوخوش خوش رود در خواب و من

Пеши чашму зулф ӯ шарҳи ҷудоӣ ҳо кунам

پیش چشم و زلف او شرح جدایی ها کنم

Аз шароби ишқ сайл омад , мусаллоем бабрад

از شراب عشق سیل آمد، مصلایم ببرد

Гар шавам ҳушёри азин май , порсое ҳо кунам

گر شوم هشیار ازین می، پارسایی ها کنم

Аз дар ӯ маст берун оем ва дар пеши халқ

از در او مست بیرون آیم و در پیش خلق

Чун гадоёни тавонгари худнамое ҳо кунам

چون گدایان توانگر خودنمایی ها کنم

Вари шабӣ дар кунҷи ториками ситад , дар пеш ӯ

ور شبی در کنج تاریکم ستد، در پیش او

Хешро зинда бисӯзам , равшаноӣ ҳо кунам

خویش را زنده بسوزم، روشنایی ها کنم

Бандагиро хат нивисам бар рух аз хӯни ҷигар

بندگی را خط نویسم بر رخ از خون جگر

Вази ду дида ҳам бирав сабти гўоиӣ ҳо кунам

وز دو دیده هم برو ثبت گوایی ها کنم

Гар туфайли посбонони байнами андари кӯии ту

گر طفیل پاسبانان بینم اندر کوی تو

Бо сегон он сари кӯи ошноӣ ҳо кунам

با سگان آن سر کو آشنایی ها کنم

Як ғазал гар башнавад он ма ба гӯши худ зи ман

یک غزل گر بشنود آن مه به گوش خود ز من

Ҳамчуи хусрав , пеши халқии худситое ҳо кунам

همچو خسرو، پیش خلقی خودستایی ها کنم