Моҳӣ равад ва ман ҳамаи шаб хоб надонам

ماهی رَوَد و من همه شب خواب ندانم

Ваа ин чаҳ ҳаётаст ки ман май гузаронам

وه این چه حیات است که من می‌گذرانم

Гуфтӣ ки « чисонӣ , зи ғамам боз нагӯйӣ ? »

گفتی که «چسانی، ز غمم باز نگویی؟»

Ман бо ту чаҳ гӯям , чу надонам ки чисонам ?

من با تو چه گویم، چو ندانم که چسانم؟

Як шаби зи рух хеш чароғем карам кун

یک شب ز رخ خویش چراغیم کرم کن

То қиссаи андӯҳи туами пеш ту хонам

تا قصه اندوه توام پیش تو خوانم

Бӯда сети гумонам ки з дастат набарам ҷон

بوده‌ست گمانم که ز دستت نبرم جان

Ҷовид бизӣ ту ки яқини гашти гумонам

جاوید بزی تو که یقین گشت گمانم

Пурсӣ ки бигӯ ҳоли худ , эй дӯст , чаҳ пурсӣ ?

پرسی که بگو حال خود، ای دوست، چه پرسی؟

Он ба ки ман ин қисса ба гӯшти нрсонм

آن به که من این قصه به گوشَت نرسانم

Неи зи он манӣ ту , чаҳ барам рашки зи ағёр

نی ز آن منی تو، چه برم رشک ز اغیار

Беҳудаи магас аз шкрстон ки ронам ?

بیهوده مگس از شکرستان که رانم؟

То чанд диҳии дарди сар , эй аҳли насиҳат

تا چند دهی دردسر، ای اهل نصیحت

Ман худ зи дили сӯхтаи хеш ба ҷонам

من خود ز دل سوخته خویش به جانم

Зон гӯна ки монадӣ ту дарин сина , ҳам акнӯн

زان گونه که ماندی تو درین سینه، هم اکنون

Монии ту дарин сина ва ман бандаи нмонм

مانی تو درین سینه و من بنده نمانم

Гӯйанд ки « хусрав , ту шудӣ хок ба кӯяш »

گویند که «خسرو، تو شدی خاک به کویش »

Ночор чу рафтан ба дараш ме натавонам

ناچار چو رفتن به درش می‌نتوانم