Абр май борад ва ман бори сафар май бандам

ابر می بارد و من بار سفر می بندم

Чашм мегиряд ва ман аз ту назар май бандам

چشم می گرید و من از تو نظر می بندم

Чашми гирён ба лабаш дошта , яъне дар роҳ

چشم گریان به لبش داشته، یعنی در راه

Бар сари оби равони пули зи шукр май бандам

بر سر آب روان پل ز شکر می بندم

Ҷони гусастаи сети гиреҳ май знмш аз гиря

جان گسسته ست گره می زنمش از گریه

Гиреҳаши суст тараст , ар чаҳ ки бармеи бандам

گرهش سست تر است، ار چه که برمی بندم

Баҳр бастан ба дигар чизи ҳамеи орми даст

بهر بستن به دگر چیز همی آرم دست

Вази таҳайюр ба ғалати чиз дигар май бандам

وز تحیر به غلط چیز دگر می بندم

Гуфтӣ , эй дӯст « ки барбанд ба мӯеи дили хеш »

گفتی، ای دوست «که بربند به مویی دل خویش »

Ҳол инаст ки май бинӣ , агар май бандам

حال این است که می بینی، اگر می بندم

Аз ту медидам ва чун омад , чашмам барбаст

از تو می دیدم و چون آمد، چشمم بربست

Бингар аз чашми худ , эй дида , чаҳ бармеи бандам ?

بنگر از چشم خود، ای دیده، چه برمی بندم؟

Намакии бахш ба хусрав ки барои тӯша

نمکی بخش به خسرو که برای توشه

Хӯни бурун май кашам аз дида , ҷигар май бандам

خون برون می کشم از دیده، جگر می بندم