Аз он лаб май вазади бӯеу буии хӯн нобаст ин
از آن لب می وزد بویی و بوی خون ناب است این
Биё то тар кунам лабро , агар буи шаробаст ин
بیا تا تر کنم لب را، اگر بوی شراب است این
зи мастӣ чашм нагушойӣу тират бехато бар ҷон
ز مستی چشم نگشایی و تیرت بی خطا بر جان
Ҷаҳонӣ кушта шуд , охир чаҳ май гӯйӣ « савобаст ин » ?
جهانی کشته شد، آخر چه می گویی «صواب است این »؟
НхФтм аз ғамати шабҳоу имрӯзат ки май байнам
نخفتم از غمت شبها و امروزت که می بینم
зи тан ҷон меравад берун , намедонам чаҳ хобаст ин ?
ز تن جان می رود بیرون، نمی دانم چه خواب است این؟
Фромш шуд марои хуршед аз шабҳои бе поён
فرامش شد مرا خورشید از شبهای بی پایان
Туро май байнаму андари гумонам коФтобаст ин
ترا می بینم و اندر گمانم کآفتاب است این
Мазан таъна ки ошиқи нестӣ чун хӯн наме гӯйӣ
مزن طعنه که عاشق نیستی چون خون نمی گویی
Ки хӯн бӯда сети охири пеш аз ин комрўз обаст ин
که خون بوده ست آخر پیش از این کامروز آب است این
зи сӯзами хоби шаби бӯе дар омад , масти ман гуфто
ز سوزم خواب شب بویی در آمد، مست من گفتا
« дар ин хонаи ҷигар май сӯзаду буи кабобаст ин »
«در این خانه جگر می سوزد و بوی کباب است این »
Ғамати меҳмон ҷовидасту ҷонам мизбонаш шуд
غمت مهمان جاوید است و جانم میزبانش شد
Ту бош , эй миҳмон каз баҳр рафтан дар шитобаст ин
تو باش، ای میهمان کز بهر رفتن در شتاب است این
Саволӣ кардамаш козод хоҳад шуд дилам вақте
سؤالی کردمش کآزاد خواهد شد دلم وقتی
Гиреҳ зад дар сари абрӯии каҷ , гуфто « ҷавобаст ин »
گره زد در سر ابروی کج، گفتا «جواب است این »
Шабӣ зулфаш гирифтам , гуфт « ҳам зинат дар овезам »
شبی زلفش گرفتم، گفت «هم زینت در آویزم »
Бидиҳ , эй дузди ҷон , шукронаи мишкӣн танобаст ин
بده، ای دزد جان، شکرانه مشکین طناب است این
Рқибо , теғ меронӣ ва дар ҷон мекунӣ рахна
رقیبا، تیغ میرانی و در جان می کنی رخنه
Ту инро захм май гӯйӣ ва моро фатҳ бобаст ин
تو این را زخم می گویی و ما را فتح باب است این
Ту , эй соқӣ , ки ҳар дам май диҳии хунобае мо ро
تو، ای ساقی، که هر دم می دهی خونابه ای ما را
Ба хсрўмӣ чаҳ май бидиҳӣ ки худамаст вхробаст ин
به خسرو می چه میبدهی که خود مست و خراب است این