Ҳаме рафтӣ ва мегуфтанд андар ҳасан фардаст ин

همی رفتی و می گفتند اندر حسن فردست این

Бут хона нишинаст ин , на моҳ хона гирдаст ин

بت خانه نشین است این، نه ماه خانه گردست این

Нагӯям чашму ғамзаи сети ин ки баҳри ҷони ман дорӣ

نگویم چشم و غمزه ست این که بهر جان من داری

Ки пайкон шикораст он ва шамшер набардаст ин

که پیکان شکار است آن و شمشیر نبردست این

Лабати гуҳи гуҳи бхндидӣ ба рӯй заъфарони рангам

لبت گه گه بخندیدی به روی زعفران رنگم

Чаҳ шуд охир на акнӯн ҳам ҳамон рухсор зардаст ин ?

چه شد آخر نه اکنون هم همان رخسار زردست این؟

Хушам бо оби чашми хеш то гуфтӣ ки « ғам май хур »

خوشم با آب چشم خویش تا گفتی که «غم می خور»

Ва лекини ҳам ту май доне ки нохуши обхўрдсти ин

و لیکن هم تو می دانی که ناخوش آبخوردست این

Марои дардии сети андари ҷон ки ҳам бо ҷон равад берун

مرا دردی ست اندر جان که هم با جان رود بیرون

Дигар дарди онкӣ ҳамдардӣ наёбам , ваа чаҳ дар дасти ин

دگر درد آنکه همدردی نیابم، وه چه در دست این

Ҳар он хокӣ ки май резад ба шарт аз дида бипазирам

هر آن خاکی که می ریزد به شرط از دیده بپذیرم

Вале шартӣ ки гўиндм ки аз кӯии тугар дасти ин

ولی شرطی که گویندم که از کوی تو گر دست این

Ба шухӣ май зании сангам , гуласт ин бар рухи ошиқ

به شوخی می زنی سنگم، گل است این بر رخ عاشق

Гул мардон мазан бар рӯй хусрав , чунки мардаст ин

گل مردان مزن بر روی خسرو، چونکه مردست این