Шаби сети ин ваа чаҳ бепоён ва ё худ зулф ёраст ин

شب ست این وه چه بی پایان و یا خود زلف یارست این

Мааст ин пеши чашмам ё хаёл он нигораст ин

مه است این پیش چشمم یا خیال آن نگارست این

Расидаи мавсими наврӯз ва ҳар кас дар гулистонӣ

رسیده موسم نوروز و هر کس در گلستانی

Ҷаҳон дар чашми ман зиндон , чаҳ айём баҳораст ин ?

جهان در چشم من زندان، چه ایام بهارست این؟

Чаҳ оем дар чаман , эй боғбон , кони гул ки ҳаст онҷо

چه آیم در چمن، ای باغبان، کان گل که هست آنجا

Ба дида май намоями дил , ба ман гуяд ки хораст ин

به دیده می نمایم دل، به من گوید که خارست این

Сияҳ шуд рӯзи ман аз ғам , парешони рӯзгорами ҳам

سیه شد روز من از غم، پریشان روزگارم هم

На рӯз осоишам бошад на шаб , чун рӯзгораст ин ?

نه روز آسایشم باشد نه شب، چون روزگارست این؟

Ғами ҳиҷрам ки май сӯзад , раҳо кун то ҳамеи сӯзам

غم هجرم که می سوزد، رها کن تا همی سوزم

Ки аз номеҳрбонӣ , чун бибинӣ , ёдгораст ин

که از نامهربانی، چون ببینی، یادگارست این

Ғубор оварад чашмами зи интизору боди ҳам рӯзӣ

غبار آورد چشمم ز انتظار و باد هم روزی

Ғуборӣ наорад аз кӯяш ки музд интизораст ин

غباری نآرد از کویش که مزد انتظارست این

Маро гӯйанд бекорон , чаҳ кораст ин ки ту дорӣ ?

مرا گویند بیکاران، چه کارست این که تو داری؟

зи дили пурсидами ин , ман ҳам намедонам чаҳ кораст ин

ز دل پرسیدم این، من هم نمی دانم چه کارست این

Ба ғам хӯрдани мувофиқ на шавандам дӯстон ҳар дам

به غم خوردن موافق نه شوندم دوستان هر دم

Надорам ман раво , зерона нақл хушгувораст ин

ندارم من روا، زیرانه نقل خوشگوارست این

Маро афсӯс меояд зи тираш бар дили хусрав

مرا افسوس می آید ز تیرش بر دل خسرو

Сагаш ҳам нанигарад зини сӯ ки бас лоғар шикораст ин

سگش هم ننگرد زین سو که بس لاغر شکارست این