эй ба Кувайт ҳар саҳаргаҳи ҷой танҳо мондагон

ای به کویت هر سحرگه جای تنها ماندگان

Раҳматӣ бар чашми хӯни полоӣ танҳо мондагон

رحمتی بر چشم خون پالای تنها ماندگان

Чун ба Кувайти дӯст танҳо пойро хокӣ кунад

چون به کویت دوست تنها پای را خاکی کند

Кас ба ҷуз гиря нашавед пой танҳо мондагон

کس به جز گریه نشوید پای تنها ماندگان

Дард тан бошад , валикини неи басони дарди дил

درد تن باشد، ولیکن نی بسان درد دل

Гар мисли гардун равад болой танҳо мондагон

گر مثل گردون رود بالای تنها ماندگان

Бо чунин шабҳо ки ман дорам , чаҳ бошад , ваа ки гар

با چنین شبها که من دارم، چه باشد، وه که گر

Ёдат ояд рӯзӣ аз шабҳои танҳо мондагон

یادت آید روزی از شبهای تنها ماندگان

Не миннат гӯям зи ту « ҳолами туоне гӯш кард ? »

نی منت گویم ز تو«حالم توانی گوش کرد؟»

Кондаҳ сахтаст дар савдоӣ танҳо мондагон

کانده سخت است در سودای تنها ماندگان

Киштӣ аз тнҳоӣим , охир наомад вақти он

کشتی از تنهائیم، آخر نیامد وقت آن

Кат гузар бошад ба меҳнати ҷой танҳо мондагон

کت گذر باشد به محنت جای تنها ماندگان

Монад инам офтобу ма ки дар шабҳои ғам

ماند اینم آفتاب و مه که در شبهای غم

Соя бошад мӯниси шабҳои танҳо мондагон

سایه باشد مونس شبهای تنها ماندگان

Офтоби чарх танҳо сӯзад ва гуяд « мсўз »

آفتاب چرخ تنها سوزد و گوید «مسوز»

Вой танҳо мондагон , эй вой танҳо мондагон !

وای تنها ماندگان، ای وای تنها ماندگان!

Ту ғами хусрави куҷои доне ки нишнидӣ гуҳӣ

تو غم خسرو کجا دانی که نشنیدی گهی

Нолау фарёди дарди афзой танҳо мондагон

ناله و فریاد درد افزای تنها ماندگان