Дӯши сармасти оннигор нозанин омад бурун

دوش سرمست آن نگار نازنین آمد برون

Ҳамчуи товусӣ ки аз хулд барин омад бурун

همچو طاووسی که از خلد برین آمد برون

Қомати зебоу рӯе чун баҳори ороста

قامت زیبا و رویی چون بهار آراسته

Ростии гӯйӣ ки сарв ростин омад бурун

راستی گویی که سرو راستین آمد برون

ӯ миён мутлақ надорад , ин ки мебайнем чист ?

او میان مطلق ندارد، این که می بینیم چیست؟

Тори мӯе каз ду зулф анбарин омад бурун

تار مویی کز دو زلف عنبرین آمد برون

Нознино , то миён хеш бинмое маро

نازنینا، تا میان خویش بنمایی مرا

зи интизоми дидаи борӣк байн омад бурун

ز انتظام دیده باریک بین آمد برون

Чун сухан май гӯйӣ , аз рӯй ту мегуяд сухан

چون سخن می گویی، از روی تو می گوید سخن

Сӯратӣ каз хомаи наққош чин омад бурун

صورتی کز خامه نقاش چین آمد برون

То бидид ангуштарин лаъли ту , хусрав , падед

تا بدید انگشترین لعل تو، خسرو، پدید

Дидаро об аз лаб ангуштарин омад бурун

دیده را آب از لب انگشترین آمد برون