Номи гули бурдан ба пешат бар забон ояд гарон

نام گل بردن به پیشت بر زبان آید گران

Дам задан бе ёди рӯят аз даҳон ояд гарон

دم زدن بی یاد رویت از دهان آید گران

Дар тарозуии дил ар санҷами туро бо ҷони хеш

در ترازوی دل ار سنجم ترا با جان خویش

Аз латофати ту сабки ое ва ҷон ояд гарон

از لطافت تو سبک آیی و جان آید گران

Абрӯят дар сина ам бинишаст ва май ларзами зи бим

ابرویت در سینه ام بنشست و می لرزم ز بیم

Кин чунинтузӣ бар он зебо камон ояд гарон

کاین چنین توزی بر آن زیبا کمان آید گران

Гар бимирам аз ғамат , рӯзӣ надорам ғам , ҷузи онк

گر بمیرم از غمت، روزی ندارم غم، جز آنک

Бар чунон хоки азизон устихон ояд гарон

بر چنان خاک عزیزان استخوان آید گران

Гар хаёлати баради ҷонам бар забон наорм , аз онк

گر خیالت برد جانم بر زبان نآرم، از آنک

Миннат кам ҳаматон брмиҳмон ояд гарон

منت کم همتان برمیهمان آید گران

Он гаронӣ дорам аз ғмҳот бо ин лоғарӣ

آن گرانی دارم از غمهات با این لاغری

Соя ӯ бар замин ва осмон ояд гарон

سایه او بر زمین و آسمان آید گران

Танг наояд ошиқ , ар сад ҷавр аз ҷонон расад

تنگ نآید عاشق، ار صد جور از جانان رسد

Гар бирезади абр кӣ бар новдон ояд гарон ?

گر بریزد ابر کی بر ناودان آید گران؟

Гар чаҳ мӯрии гаштам аз хории гаронам бар ҳама

گر چه موری گشتم از خواری گرانم بر همه

Булъаҷаби мӯрӣ ки бар ҷумла ҷаҳон ояд гарон

بوالعجب موری که بر جمله جهان آید گران

Гар чаҳ панди дӯстон талхаст , эй хусрав , накӯаст

گر چه پند دوستان تلخ است، ای خسرو، نکوست

Каз табибон кун макун бар нотавон ояд гарон

کز طبیبان کن مکن بر ناتوان آید گران