Биё каз рафтанат ҷонам харобаст

بیا کز رفتنت جانم خرابست

Дил аз шӯр намакдонат кабобаст

دل از شور نمکدانت کبابست

Диранг омадан , эй дӯст кам кун

درنگ آمدن، ای دوست کم کن

Ки умр аз баҳр рафтан дар шитобаст

که عمر از بهر رفتن در شتابست

Ман оем ҳар шабии сӯии ту , лекин

من آیم هر شبی سوی تو، لیکن

Ҳамаи шаби хона ман моҳтобаст

همه شب خانه من ماهتابست

Сияҳ шуд рӯй мо аз ту ки рӯят

سیه شد روی ما از تو که رویت

Заволи рӯзи моро офтобаст

زوال روز ما را آفتابست

Надорад чашмаи хуршеди обӣ

ندارد چشمه خورشید آبی

Каз он чашмаи ту барадӣ ҳар чаҳ обаст

کز آن چشمه تو بردی هر چه آبست

Набошад ҳеҷ буии нофа аз машк

نباشد هیچ بوی نافه از مشک

Вале мӯии ту яксар машк нобаст

ولی موی تو یکسر مشک نابست

Чу бар ширини лабат аз рух чакад хуй

چو بر شیرین لبت از رخ چکد خوی

Тамомии оби он шарбат гулобаст

تمامی آب آن شربت گلابست

Марогар як саволӣ аз лаби тест

مرا گر یک سؤالی از لب تست

зи чашмати даҳ ҷавоби носўобст

ز چشمت ده جواب ناصوابست

Сухан гуяд чу хусрави пеши чашмаш

سخن گوید چو خسرو پیش چشمش

Забуни ғамза ҳозир ҷавобаст

زبون غمزه حاضر جوابست