Марои доғи ту бар ҷон ёдгораст

مرا داغ تو بر جان یادگارست

Фидояши боди ҷон чун доғ ёраст

فدایش باد جان چون داغ یارست

Агар ҷон меравад гӯ , рӯ , ғамӣ нест

اگر جان می رود گو، رو، غمی نیست

Ту боқии мон ки моро бо ту кораст

تو باقی مان که ما را با تو کارست

Ба саф ошиқон меРом ки гӯйанд

به صف عاشقان میرم که گویند

Саги ҳмхўобаҳ ёрон ғораст

سگ همخوابه یاران غارست

Шудам бихўд , киришма кмтрк кун

شدم بیخود، کرشمه کمترک کن

Ки манро бода ва май мсткорст

که من را باده و می مستکارست

зи завқи ман ки дар май пери гаштам

ز ذوق من که در می پیر گشتم

Чаҳ донад порсо кин ширхораст

چه داند پارسا کین شیرخوارست

Ғуломи он бутам каз нозанинӣ

غلام آن بتم کز نازنینی

Назари ҳам бар чунон андом бораст

نظر هم بر چنان اندام بارست

Маро зиндонаст бе ту хона , ҳар чанд

مرا زندانست بی تو خانه، هر چند

Дару бом аз хаёлат пар нигораст

در و بام از خیالت پر نگارست

Ду чашмамро зи Кувайти ротбаҳи хок

دو چشمم را ز کویت راتبه خاک

Зиёдат кун ки музд интизораст

زیادت کن که مزد انتظارست

Ба Кувайти зард рӯ шуд хусрав , ой

به کویت زرد رو شد خسرو، آی

Ҳавои некӯони носозгорст

هوای نیکوان ناسازگارست