То чанд кӯшӣ охир дар хӯн бегуноҳон ?

تا چند کوشی آخر در خون بی‌گناهان‌؟

Оҳистатар замонӣ , эй мейри каҷи кулоҳон

آهسته‌تر زمانی، ای میر‌ِ کج‌کلاهان

Чандон ки байнами он рӯ , чашмам намешавад пар

چندان که بینم آن رو، چشمم نمی‌شود پر

Чун дидани гадоён бар хон подшоҳон

چون دیدن گدایان بر خوان پادشاهان

Бе ту ду дида чун нест аз ҳеҷ гиряи фориғ

بی‌تو دو دیده چون نیست از هیچ گریه فارغ

Ман дод худ наёбам ҳаргиз аз ин гувоҳон

من داد خود نیابم هرگز از این گواهان

Ман чашм боз кардам , хок дар ту дидам

من چشم باز کردم، خاک در تو دیدم

Чун кӯрӣ ам наёяд аз серумаи сипоҳон ?

چون کوری‌ام نیاید از سرمهٔ سپاهان‌؟

Ғавғост пеши рӯят аз ошиқон ки бошад

غوغاست پیش رویت از عاشقان که باشد

Бозори бардагонро гармӣ ба чошти гоҳон

بازار بردگان را گرمی به چاشت‌گاهان

Ушшоқи рӯи сияҳро лозим буд маломат

عشاق رو سیه را لازم بود ملامت

Чун лаънати млоик бар номаи гуноҳон

چون لعنت ملایک بر نامه گناهان

Хусрав ба зулфу холаши андӯҳи худ чаҳ гӯйӣ ?

خسرو به زلف و خالش اندوه خود چه گویی؟

Доне ки ғам наёяд андари дили сиёҳон

دانی که غم نیاید اندر دل سیاهان