эй теғ бар кашида чу мардуми кушндагон

ای تیغ بر کشیده چو مردم کشندگان

Занҷири ту ба гардани гардани кушндагон

زنجیر تو به گردن گردن کشندگان

Аз рафтан ту мурда шавад зиндаи зери хок

از رفتن تو مرده شود زنده زیر خاک

Ҷоно , Марв ки боз бамурданд зиндагон

جانا، مرو که باز بمردند زندگان

Чун ту яке наёфт агар оби чашми ман

چون تو یکی نیافت اگر آب چشم من

Ҳар чанд гашти гирди ҷаҳон чун давандагон

هر چند گشت گرد جهان چون دوندگان

Ҳар бомдод бар сари роҳати рӯм ба дард

هر بامداد بر سر راهت روم به درد

Пурсами ҳикоятати ҳамаи рӯз аз рўндгон

پرسم حکایتت همه روز از روندگان

Ман донам ва касе ки чу ман толиб касе аст

من دانم و کسی که چو من طالب کسی است

Каъба чаҳ огаҳаст зи пои давандагон

کعبه چه آگهست ز پای دوندگان

Бодии сети котши ман аз он беш ме шавад

بادی ست کآتش من از آن بیش می شود

Чандин ки май дманд ба гӯшами дамандагон

چندین که می دمند به گوشم دمندگان

Сабру қарори ҷустам ва дил гуфт « сабр кун »

صبر و قرار جستم و دل گفت «صبر کن »

То бар паридаанд зи доми ин парандагон

تا بر پریده اند ز دام این پرندگان

Бечораи хусравами паии хубон ба ҷон расед

بیچاره خسروم پی خوبان به جان رسید

Ёрб , халоси бахши марои зини кушндагон

یارب، خلاص بخش مرا زین کشندگان