эй дида , беш дар рухи ҷонон назар макун

ای دیده، بیش در رخ جانان نظر مکن

Вар мекунӣ бар он бут бидодгар макун

ور می کنی بر آن بت بیدادگر مکن

эй дил , намонад тоқати онам ки бишинавам

ای دل، نماند طاقت آنم که بشنوم

Бо ман ҳама бикун , сухани он писар макун

با من همه بکن، سخن آن پسر مکن

намерафт ва ман ба хоки ниҳодаи сари азиз

می رفت و من به خاک نهاده سر عزیز

Дар вай надид , ёрб аз ин хортар макун

در وی ندید، یارب از این خوارتر مکن

Ҷон хоҳадам баромадан , эй бод , зинҳор

جان خواهدم برآمدن، ای باد، زینهار

Аз зери мӯии зулфи парешон ватар макун

از زیر موی زلف پریشان وتر مکن

Гуфтам « намонад хоб ва хӯрам дар ғами ту » гуфт

گفتم «نماند خواب و خورم در غم تو» گفت

« охир на ошиқӣ , сухани хоб ва хур макун »

«آخر نه عاشقی، سخن خواب و خور مکن »

эй шаҳсавор , шакли ту моро хароб кард

ای شهسوار، شکل تو ما را خراب کرد

Як мардумӣ бикун ки аз ӣнсӯ гузар макун

یک مردمی بکن که از اینسو گذر مکن

эй моҳи нав , зи ҳалқа ба гӯашони бандагӣат

ای ماه نو، ز حلقه به گوشان بندگیت

Мо бандаем , ҳалқа дар он гӯш дар макун

ما بنده ایم، حلقه در آن گوش در مکن

Хусрав бар остон ту афтод ва хок шуд

خسرو بر آستان تو افتاد و خاک شد

Хоҳӣ дар ӯ назар куну хоҳӣ назар макун

خواهی در او نظر کن و خواهی نظر مکن