Ҷоно , шабӣ ба кӯии ғарибон мақом кун

جانا، شبی به کوی غریبان مقام کن

Чун ҷони диҳем дар кафи поят хиром кун

چون جان دهیم در کف پایت خرام کن

Дорӣ ба зери ғамзау лаби маргу зиндагӣ

داری به زیر غمزه و لب مرگ و زندگی

То чанд ҷони даҳум , ба забон нотамом кун

تا چند جان دهم، به زبان ناتمام کن

Даъвии хунбҳоии дил хеш ме кунам

دعوی خونبهای دل خویش می کنم

Як бӯса бар лабами зану қатъ калом кун

یک بوسه بر لبم زن و قطع کلام کن

Май кати ҳалол бод бануш ва хиром кун

می کت حلال باد بنوش و خرام کن

Бар зоҳидии савмиъаи тақво ҳаром кун

بر زاهدان صومعه تقوی حرام کن

Як ҷуръаи ним хӯрдаи худ бар замин бирез

یک جرعه نیم خورده خود بر زمین بریز

Дар коми мурдаи шарбат « яҳёи алъзом » кун

در کام مرده شربت «یحیی العظام » کن

То бӯ ки бар лаби ту расм , хӯн ман бирез

تا بو که بر لب تو رسم، خون من بریز

Вонгаҳ ба ҷоми бодаи рангин ба ҷом кун

وانگه به جام باده رنگین به جام کن

эй боди субҳдам , чу бидон сӯй бигузарӣ

ای باد صبحدم، چو بدان سوی بگذری

Аз ман сегон он сари кӯро салом кун

از من سگان آن سر کو را سلام کن

эй дил , чу сӯхтии зи ҳавасҳои хоми хеш

ای دل، چو سوختی ز هوسهای خام خویش

Умри азиз дар сари савдоӣ хом кун

عمر عزیز در سر سودای خام کن

Хусрав , назар дар он руху вонгаҳи ҳадиси сабр

خسرو، نظر در آن رخ و وانگه حدیث صبر

Андоза ту нест , забонро ба ком кун

اندازه تو نیست، زبان را به کام کن