Боз омад он ки сӯхта ӯст ҷони ман

باز آمد آن که سوخته اوست جان من

Хӯн гашта аз ҷафоаши дили нотавони ман

خون گشته از جفاش دل ناتوان من

Ҳар чанд бинмш , ҳавасам беш ме шавад

هر چند بینمش، هوسم بیش می شود

Рӯзӣ дар ин ҳавас равад албата ҷони ман

روزی در این هوس رود البته جان من

Онҷои талаби маро ки буд гирди тавсанаш

آنجا طلب مرا که بود گرد توسنش

Рӯзӣ агар зи хоки ниёеи нишони ман

روزی اگر ز خاک نیایی نشان من

эй зоҳид , он қадар ки дуо мекунӣ маро

ای زاهد، آن قدر که دعا می کنی مرا

Номаш бигӯӣ баҳри худо аз забони ман

نامش بگوی بهر خدا از زبان من

Доғи ғуломии ту дареғам буд аз он

داغ غلامی تو دریغم بود از آن

Ҳеҷасту бози ҳеҷ баҳоии гарони ман

هیچ است و باز هیچ بهای گران من

Бегонагӣ макун чу дар омехтӣ ба ҷон

بیگانگی مکن چو در آمیختی به جان

Ҷони худ аз он тесту халоси ту он ман

جان خود از آن تست و خلاص تو آن من

Гуфтӣ « ҳадиси бӯсаи ту доне , з ман мапурс

گفتی «حدیث بوسه تو دانی، ز من مپرس

Зеро нагунҷад ин сухани андари даҳони ман »

زیرا نگنجد این سخن اندر دهان من »

Чун нолам аз ғами ту ки парварда вай аст

چون نالم از غم تو که پرورده وی است

Гар башикананд банди зи банди устихони ман

گر بشکنند بند ز بند استخوان من

эй меҳри орзӯӣ , з хусрав битофтӣ

ای مهر آرزوی، ز خسرو بتافتی

Шармат наомад аз ману ашки равони ман

شرمت نیامد از من و اشک روان من