эй шаклу болояти бало , аз баҳри ҷони мардумон

ای شکل و بالایت بلا، از بهر جان مردمان

Бас кун зи ҷавлон , варна шуд аз кафи Аннани мардумон

بس کن ز جولان، ورنه شد از کف عنان مردمان

То бар нахоҳад омадани ногуҳи зи Кувайти оташӣ

تا بر نخواهد آمدن ناگه ز کویت آتشی

Огаҳ нахоҳад шуд дилати зи оҳи ниҳони мардумон

آگه نخواهد شد دلت ز آه نهان مردمان

Бодии зи зулфат май вазад , ҷонии з ҳар сӯ май барад

بادی ز زلفت می وزد، جانی ز هر سو می برد

Кӯи он ки будӣ пеши азин санги гарони мардумон

کو آن که بودی پیش ازین سنگ گران مردمان

Ҳар зарра аз хок дараш , ҷонии ду се гардиши давон

هر ذره از خاک درش، جانی دو سه گردش دوان

Ёрб , чаҳ саргардонӣаст аз баҳри ҷони мардумон ?

یارب، چه سرگردانی است از بهر جان مردمان؟

Пинҳон сагам хондӣ , хушам , гирам ки надиҳӣ луқма Эй

پنهان سگم خواندی، خوشم، گیرم که ندهی لقمه ای

Борӣ ба сангӣ шод кун сагро миёни мардумон

باری به سنگی شاد کن سگ را میان مردمان

Ҳар шаби ману кунҷи ғамат , гӯйанд халқӣ бо туам

هر شب من و کنج غمت، گویند خلقی با توام

Охири зи сад шаб рост кун як шаби гумони мардумон

آخر ز صد شب راست کن یک شب گمان مردمان

Мардум ки чашмӣ тар накард он сангдил , акнӯн нигар

مردم که چشمی تر نکرد آن سنگدل، اکنون نگر

Сӯяти ғариби мурдаро , чашми равони мардумон !

سویت غریب مرده را، چشم روان مردمان!

Охир мусулмонӣаст ин , он ғамзаро пандӣ бидиҳ

آخر مسلمانیست این، آن غمزه را پندی بده

Тороҷи кофар то ба кӣ дар хону мони мардумон !

تاراج کافر تا به کی در خان و مان مردمان!

Ман бар дар ту нокасон , охири ҳаме бор оварад

من بر در تو ناکسان، آخر همی بار آورد

Нохонда , чун меҳмон равад хусрав ба хон мардумон

ناخوانده، چون مهمان رود خسرو به خوان مردمان