Як дигар халқ ба савдои дилу ҷони гуфтан

یک دگر خلق به سودای دل و جان گفتن

Ману савдоу ҳамаи шаби ғами пинҳони гуфтан

من و سودا و همه شب غم پنهان گفتن

Пурсим бар ки шудӣ ошиқ , валлоҳ бар ту

پرسیم بر که شدی عاشق، والله بر تو

Мухтасар шуд , ҳунарӣ нест фаровони гуфтан

مختصر شد، هنری نیست فراوان گفتن

Гуфт талх аз лаби ширини ту заҳраст , дигар

گفت تلخ از لب شیرین تو زهر است، دگر

Пурсӣ аз бандаи ту он чашмаи ҳайвони гуфтан

پرسی از بنده تو آن چشمه حیوان گفتن

Хӯн шавад дил ки кунам бо ту зи зулфи ту гила

خون شود دل که کنم با تو ز زلف تو گله

Бар чунон рӯеу онгоҳи парешони гуфтан

بر چنان رویی و آنگاه پریشان گفتن

Беҳтарини рӯзи марои хоб аҷал хоҳад буд

بهترین روز مرا خواب اجل خواهد بود

Зини ҳамаи шаб ба дили афсонаи ҳиҷрони гуфтан

زین همه شب به دل افسانه هجران گفتن

Ном ту гӯям ва ҳасрат хӯрам , оре чаҳ кунам

نام تو گویم و حسرت خورم، آری چه کنم

Ком ширин нашавад аз шкрстони гуфтан

کام شیرین نشود از شکرستان گفتن

Чанд гӯйӣ « ғами худ гӯ , зи сар ман бигузар »

چند گویی «غم خود گو، ز سر من بگذر»

Кин ҳадисаст ки бар рӯй ту натавон гуфтан

کاین حدیث است که بر روی تو نتوان گفتن

Гуфтем « ҷонат чигуна сети зи ҳиҷрам » яъне

گفتیم «جانت چگونه ست ز هجرم » یعنی

Ҷузи туро низ тавон бо дгарии ҷони гуфтан !

جز ترا نیز توان با دگری جان گفتن!

Сӯзи хусрави ҳамаи пурсанад , вале чун накунам

سوز خسرو همه پرسند، ولی چون نکنم

Котши ҷону ҷигар беш шавад зон гуфтан

کآتش جان و جگر بیش شود زان گفتن