Ҷонои ҳамону дили ҳамон дарди ман шайдои ҳамон

جانا همان و دل همان درد من شیدا همان

Ҳар кас ба савдои гулӣ , ҷони марои савдои ҳамон

هر کس به سودای گلی، جان مرا سودا همان

Дар боғ ҳар кас аз гулии маст ва ман шӯрида ро

در باغ هر کس از گلی مست و من شوریده را

Дида ба сӯии сарву гули андари дили шайдои ҳамон

دیده به سوی سرو و گل اندر دل شیدا همان

Гӯйанд каз баҳр чаро чандини хурии ғам , чун кунам

گویند کز بهر چرا چندین خوری غم، چون کنم

Комди хушии бахши ҳама , бахши ман танҳо ҳамон

کآمد خوشی بخش همه، بخش من تنها همان

Зоҳид , ба миҳробам махон , сӯфӣ , з тасбеҳам магӯӣ

زاهد، به محرابم مخوان، صوفی، ز تسبیحم مگوی

Моием гӯйии занбии миҳробу дарди мо ҳамон

ماییم گویی ذنبی محراب و درد ما همان

Сӯяш ба пой худ шудам , вази пои дигари омадам

سویش به پای خود شدم، وز پای دیگر آمدم

Ин бор сар хоҳам ниҳоди онро ки масти пои ҳамон

این بار سر خواهم نهاد آن را که مست پا همان

Ҷоно , чаҳ гӯям дарди худ бо ту ки баҳри ҷони ман

جانا، چه گویم درد خود با تو که بهر جان من

Ту дили ҳамон дорӣ ва ман он лаъибати хорои ҳамон

تو دل همان داری و من آن لعبت خارا همان

Дили пари зи савдои лабат , дар синаи ҷонии хушку бас

دل پر ز سودای لبت، در سینه جانی خشک و بس

Нархи матоъ аз ҳади бурун , дарвешро колои ҳамон

نرخ متاع از حد برون، درویش را کالا همان

Гуфтӣ вуҷӯдат хок шуд , он хокро ҷо бар дирам

گفتی وجودت خاک شد، آن خاک را جا بر درم

Ман заҳмати худ май барам , монад магар бар ҷои ҳамон

من زحمت خود می برم، ماند مگر بر جا همان

Чандон бе ҷӯии куштанами кони ғам ки дорад ҳиҷри ту

چندان بی جویی کشتنم کان غم که دارد هجر تو

Хоҳии шунидани ногаҳони имрӯз то фардои ҳамон

خواهی شنیدن ناگهان امروز تا فردا همان

Пандам диҳанд ва нашнавам , хоҳам ки ҳам сабрӣ кунам

پندم دهند و نشنوم، خواهم که هم صبری کنم

Чун ту ба хотир бигузарӣ , дили бози хусравро ҳамон

چون تو به خاطر بگذری، دل باز خسرو را همان