Айши ман талхаст азон шукри лаби ширини сухан

عیش من تلخ است ازان شکر لب شیرین سخن

Чун бихандад , врчаҳ бошад , ҳаст дар парвини сухан

چون بخندد، ورچه باشد، هست در پروین سخن

Мурданам наздик шуд ҳангом шарбат доданаст

مردنم نزدیک شد هنگام شربت دادنست

Кист корди як сухан бар ман азон ширини сухан ?

کیست کارد یک سخن بر من ازان شیرین سخن؟

Бӯ ки барем , эй сабо , аз баҳри ман баҳри худо

بو که بریم، ای صبا، از بهر من بهر خدا

Гуҳи гуҳӣ ҷосусе кун , зу дамӣ барчин сухан

گه گهی جاسوسیی کن، زو دمی برچین سخن

Коши бидрдони бдидндии рухи зебои ёр !

کاش بیدردان بدیدندی رخ زیبای یار!

То нгФтндӣ ба таъни бедилони чандини сухан !

تا نگفتندی به طعن بیدلان چندین سخن!

эй ки гӯйӣ « ишқ чаҳ буд » ? бош то аз хӯни ман

ای که گویی «عشق چه بود»؟ باش تا از خون من

Баъд аз онат мард хонам , гар бигӯе ин сухан

بعد از آنت مرد خوانم، گر بگویی این سخن

Ошиқии вонгаҳи мусулмонӣ , ндонӣ , эй салим

عاشقی وانگه مسلمانی، ندانی، ای سلیم

Дӯстӣ чун бо батон уфтад , равад дар дайни сухан ?

دوستی چون با بتان افتد، رود در دین سخن؟

Беҳтарини рӯзи офатӣ май байнам аз ту дар ҷаҳон

بهترین روز آفتی می بینم از تو در جهان

Гуфт ман бишинав , макун , ҷоно , бад-ӣни ойини сухан

گفت من بشنو، مکن، جانا، بدین آیین سخن

Ҷодӯонро лаб бидӯзад сӯзани мижгони ту

جادوان را لب بدوزد سوزن مژگان تو

Ваа ки пешат чун барояд аз ман мискини сухан

وه که پیشت چون برآید از من مسکین سخن

Дар ҳавоӣ рӯй ту хӯн меЧехияанд аз ғазал

در هوای روی تو خون می چکاند از غزل

Хусрави рангини сухангар ранги бозии зини сухан

خسرو رنگین سخن گر رنگ بازی زین سخن