Савора инак он сарв равонам меравад берун

سواره اینک آن سرو روانم می رود بیرون

Бигирӣдяш ӯ , каз каф Аннанам меравад берун

بگیریدیش او، کز کف عنانم می رود بیرون

Дуоеи хониш , эй зоҳид ки чандини хотири хаста

دعایی خوانش، ای زاهد که چندین خاطر خسته

Ба ҳамроҳии он ҷон ҷаҳонам меравад берун

به همراهی آن جان جهانم می رود بیرون

Бадӣ гар гӯямат , ҷоно , мгир аз ман ки мадҳушам

بدی گر گویمت، جانا، مگیر از من که مدهوشم

намедонам ки то чаҳ аз забонам меравад берун

نمی دانم که تا چه از زبانم می رود بیرون

Ба ҷонони гуфтанам ногуҳ нахоҳад рафт ҷон , ёрб

به جانان گفتنم ناگه نخواهد رفت جان، یارب

Чаҳ номаст ин ки ҳар бор аз забонам меравад берун ?

چه نام است این که هر بار از زبانم می رود بیرون؟

Чаҳ дилҳо зон ки хаст ин нолаҳои зори ман , ёрб

چه دل ها زان که خست این ناله های زار من، یارب

Ҷигар дузаст тирӣ каз камонам меравад берун

جگر دوز است تیری کز کمانم می رود بیرون

Далерӣ мекунам пешаш ки хоҳам тарки ҷони гуфтан

دلیری می کنم پیشش که خواهم ترک جان گفتن

Дил ман донад ва ҳам ман ки ҷонам меравад берун

دل من داند و هم من که جانم می رود بیرون

Аҷаби ҳоле ки холӣ менагардад синаи хусрав

عجب حالی که خالی می نگردد سینه خسرو

Бад-ӣни гӯна ки ин ашк равонам меравад берун

بدین گونه که این اشک روانم می رود بیرون