Имрӯз ба назораи он сарви хиромон

امروز به نظاره آن سرو خرامان

Баси оқилу ҳушёр ки шуд бесарву сомон

بس عاقل و هشیار که شد بی سر و سامان

Ҷонам шудаи гумроҳ ва ба дили мондаи хаёлӣ

جانم شده گمراه و به دل مانده خیالی

Зон сарв ки мерафт ба сад нози хиромон

زان سرو که می رفت به صد ناز خرامان

эй бехабар , аз ҳол чаҳ гӯям ба ту ин ҳол

ای بی خبر، از حال چه گویم به تو این حال

Доне ки ндонанд ғами сӯхтаи хомон

دانی که ندانند غم سوخته خامان

Аз чашми ғуломон чунае ҳеҷ гуҳии давр

از چشم غلامان چونه ای هیچ گهی دور

Хоҳам ки бабўсам ба ҳаваси чашми ғуломон

خواهم که ببوسم به هوس چشم غلامان

Гар пеши ту лофади маи комил , напазирад

گر پیش تو لافد مه کامل، نپذیرد

Даъвии тамомии каси азин ним тамомон

دعوی تمامی کس ازین نیم تمامان

Аз буии хату зулфи ту баси ҷо ки равад бод

از بوی خط و زلف تو بس جا که رود باد

Гар вом кунад мишкӣ азон ғолияи домон

گر وام کند مشکی ازان غالیه دامان

Хусрав чаҳ дарии ҷома , чу Фарҳоди шӯ аз ишқ

خسرو چه دری جامه، چو فرهاد شو از عشق

Каз нола касеро Фгнди чок ба домон

کز ناله کسی را فگند چاک به دامان