зи сари киришмаи як раҳи назарӣ ба рӯй ман кун

ز سر کرشمه یک ره نظری به روی من کن

Ба аноятӣ ки донеи гузарӣ ба сӯй ман кун

به عنایتی که دانی گذری به سوی من کن

Манаму дилӣу дардии зи ғамат чу нотавонон

منم و دلی و دردی ز غمت چو ناتوانان

Ба зкўаҳи тандурустии назарӣ ба сӯй ман кун

به زکوة تندرستی نظری به سوی من کن

Ҳамаи буи авд набӯд ки ба рағбаташ бисӯзӣ

همه بوی عود نبود که به رغبتش بسوزی

Дили сӯхтаи сет , қадре назарӣ ба буи ман кун

دل سوخته ست، قدری نظری به بوی من کن

Агараст расми хубон ки ба мӯ ниҳанд дилҳо

اگرست رسم خوبان که به مو نهند دلها

Дил худ биору ҷояш ба тан чу мӯӣ ман кун

دل خود بیار و جایش به تن چو موی من کن

Ба ду зулфи тавқи дорат , на яке ки сад ба ҳар хам

به دو زلف طوق دارت، نه یکی که صد به هر خم

Вгрт ҳазор бошад , ҳама дар гулӯӣ ман кун

وگرت هزار باشد، همه در گلوی من کن

Тан хокем лаболаби ҳамаи пар з хӯнаст аз ту

تن خاکیم لبالب همه پر ز خونست از تو

Лаби хешро ту соқӣ , зи сари сабуӣ ман кун

لب خویش را تو ساقی، ز سر سبوی من کن

Нигарон машав зи хусрав ки бадаст ҳолаши охир

نگران مشو ز خسرو که بد است حالش آخر

Нафасии биё ва биншин , бад ман накӯй ман кун

نفسی بیا و بنشین، بد من نکوی من کن