Манаму хаёли бозии шабу рӯз бо ҷавонон

منم و خیال بازی شب و روز با جانان

зи хати хуши ту бо худ варақами хаёли ҷавонон

ز خط خوش تو با خود ورقم خیال جوانان

Ки зайд ба шаҳри азинон ки асири ту ҷаҳонӣ

که زید به شهر ازینان که اسیر تو جهانی

Ту чу хӯнёни золими зи киришмаи теғи ронон

تو چو خونیان ظالم ز کرشمه تیغ رانان

Ту ки пери зуҳду тақво ба хромшӣ кашад сад

تو که پیر زهد و تقوی به خرامشی کشی صد

Чаҳ ғамат буд ъФооллаҳи зи ҳалокати ҷавонон

چه غمت بود عفاالله ز هلاکت جوانان

Сухани фироқат аз дил , ҳаваси ҳалок ман шуд

سخن فراقت از دل، هوس هلاک من شد

Чу нафиру оҳу ҷонам ба ҳузури нотавонон

چو نفیر و آه و جانم به حضور ناتوانان

Ману ҳайрат ва хамӯшӣ , ту нашиносӣ ин муаммо

من و حیرت و خموشی، تو شناسی این معما

Ки ҳадис хуш нагуфтӣ ба забон бе забонон

که حدیث خوش نگفتی به زبان بی زبانان

Чаҳ кунам , чаҳ ҳилаи созам ки ба ҷон расед корам

چه کنم، چه حیله سازم که به جان رسید کارم

Ки зи таъни халқи нодон , ба забони кордонон

که ز طعن خلق نادان، به زبان کاردانان

Ту агар чаҳ гоҳ гоҳе накунӣ нигаҳ ба хусрав

تو اگر چه گاه گاهی نکنی نگه به خسرو

Чаҳ хушаст , ваа ки ҷонаш ба ҳадиси бадгумонон !

چه خوش است، وه که جانش به حدیث بدگمانان!