Халқии ҳама дар шаҳру марои ҷо ба дигар сӯ

خلقی همه در شهر و مرا جا به دگر سو

Ҳар кас ба раҳе ва ман танҳо ба дигар сӯ

هر کس به رهی و من تنها به دگر سو

Байнам чу ба роҳаши бадвам , пош бигирам

بینم چو به راهش بدوم، پاش بگیرم

Дастам ба дигар сӯ раваду по ба дигар сӯ

دستم به دگر سو رود و پا به دگر سو

Ваа ин чаҳ замон буд ки кардем видоъаш

وه این چه زمان بود که کردیم وداعش

Кӯ рафт ба сӯй дигар ва мо ба дигар сӯ

کو رفت به سوی دگر و ما به دگر سو

Рӯ менаниҳад хастаи дилами ҷуз ба ваии оре

رو می ننهد خسته دلم جز به وی آری

Ҳар касе равад аз баҳри тамошо ба дигар сӯ

هر کسی رود از بهر تماشا به دگر سو

Сӯфӣ , мдҳми панд ки рӯ аз сари кӯяш

صوفی، مدهم پند که رو از سر کویش

Зеро ки нахоҳам шуд азинҷо ба дигар сӯ

زیرا که نخواهم شد ازینجا به دگر سو

Ҷони барад ва ман аз дили талабам , ваа ки чаҳ турфа

جان برد و من از دل طلبم، وه که چه طرفه

Домам ба дигар сӯу тақозо ба дигар сӯ

دامم به دگر سو و تقاضا به دگر سو

ӯ рафт ва ман аз бихўдӣ хеш надидам

او رفت و من از بیخودی خویش ندیدم

Кӯи бози сӯй хона бишуд ё ба дигар сӯ

کو باز سوی خانه بشد یا به دگر سو

Дар ишқи ъФооллаҳи талабами васли ту , зишт аст

در عشق عفاالله طلبم وصل تو، زشت است

Маъшӯқ дигар сӯу таманно ба дигар сӯ

معشوق دگر سو و تمنا به دگر سو

Оё буд он рӯз ки бо ҳам биншинем

آیا بود آن روز که با هم بنشینیم

Ошӯб дигар сӯ шуда , ғавғо ба дигар сӯ

آشوب دگر سو شده، غوغا به دگر سو

Гар ком расад вар нарасад , дӯст басанда аст

گر کام رسد ور نرسد، دوست بسنده است

Хусрав нарасад аз рухи зебо ба дигар сӯ

خسرو نرسد از رخ زیبا به دگر سو