Ҷафо каз ваии барин ҷон забун рафт

جفا کز وی برین جان زبون رفت

Нагӯям ,гар чаҳ аз гуфтан фузун рафт

نگویم، گر چه از گفتن فزون رفت

Ҳам аввали рӯзи комади пеши чашмам

هم اول روز کامد پیش چشمم

зи роҳи дида дар ҷонам дарун рафт

ز راه دیده در جانم درون رفت

На ман мурда на зинда , зон ки ҳар бор

نه من مرده نه زنده، زان که هر بار

Ки ӯ омад ба дили ҷонам дарун рафт

که او آمد به دل جانم درون رفت

Хаташ оғоз шуд , бечораи ҷонам

خطش آغاز شد، بیچاره جانم

Нарафт аз пеш ин хоҳад кунун рафт

نرفت از پیش این خواهد کنون رفت

Дилам мегуфт аз ӯ шаби саргузаштӣ

دلم می گفت از او شب سرگذشتی

Ҳамаи шаб то ба рӯз аз дида хӯн рафт

همه شب تا به روز از دیده خون رفت

Ҳамин донам хабаргоҳи саҳаргоҳ

همین دانم خبرگاه سحرگاه

з беҳӯшӣ намедонам ки чун рафт

ز بیهوشی نمی دانم که چون رفت

Нашуд аз ҷодуии ҳам зон хусрав

نشد از جادویی هم زان خسرو

Ҳамаи умраш ба тъўиз ва фусун рафт

همه عمرش به تعویذ و فسون رفت