Хӯн гарем ар чаҳ аз ситами бекарони ту

خون گریم ار چه از ستم بیکران تو

Ҳам хоки рўбм аз мижа бар остони ту

هم خاک روبم از مژه بر آستان تو

Бисёр обгинаи дилҳо шикаста Эй

بسیار آبگینه دلها شکسته ای

Зини ҷурм санг шуд дили номеҳрбони ту

زین جرم سنگ شد دل نامهربان تو

Ҷон рафт ва на висол туам шуд на айши хуш

جان رفت و نه وصال توام شد نه عیش خوش

На ман аз он хеш шудам на аз он ту

نه من از آن خویش شدم نه از آن تو

Дар дил ки шаби ҷафои ту май гашт то ба рӯз

در دل که شب جفای تو می گشت تا به روز

Гуфтам ки , эй ту , дар дили ман , гуфт , ҷони ту

گفتم که، ای تو، در دل من، گفت، جان تو

Абрӯ турш макун ки шавад куштаи олимӣ

ابرو ترش مکن که شود کشته عالمی

Зини чошнӣ ки менагарм дар камони ту

زین چاشنی که می نگرم در کمان تو

Аз танагии даҳони туами даст кӣ диҳад

از تنگی دهان توام دست کی دهد

Рӯзии ман чу танг тараст аз даҳони ту

روزی من چو تنگ تر است از دهان تو

Гуфтӣ ки хусрави он манаст ин чаҳ давлат аст

گفتی که خسرو آن من است این چه دولت است

Яъне манам ки май гузарам бар забони ту

یعنی منم که می گذرم بر زبان تو