Ойини ту дил бурданаст , эй чашми халқии сӯии ту

آیین تو دل بردن است، ای چشم خلقی سوی تو

Хуии ту мардум куштанаст , эй ман ғулом рӯй ту

خوی تو مردم کشتن است، ای من غلام روی تو

Гуҳи ҷон ба бӯе май даҳум , гуҳи дил ба мӯе май нуҳум

گه جان به بویی می دهم، گه دل به مویی می نهم

Кории сети афтодаи маро бо ҳар хами гесуии ту

کاری ست افتاده مرا با هر خم گیسوی تو

Аз бас ки Кувайти ҳичгаҳ холӣ набошад зи оҳи кас

از بس که کویت هیچگه خالی نباشد ز آه کس

Ҳар лаҳзаи байнами тозатар доғи сегон гӯии ту

هر لحظه بینم تازه تر داغ سگان گوی تو

Наздик мурдан мешавам аз буи зулфат ме зем

نزدیک مردن می شوم از بوی زلفت می زیم

То ҳол чун хоҳад шудани рӯзӣ ки набӯд буии ту

تا حال چون خواهد شدن روزی که نبود بوی تو

Гар ман нмонм , занн мабар каз кӯй ӯ домани кашам

گر من نمانم، ظن مبر کز کوی او دامن کشم

Бо бод ҳамроҳӣ кунад хоки ман андари кӯии ту

با باد همراهی کند خاک من اندر کوی تو

Оем ба Кувайт ҳар шабӣ чун хоб ноед чун кунам

آیم به کویت هر شبی چون خواب ناید چون کنم

Машғӯл дорам то саҳари худро ба гуфту кӯии ту

مشغول دارم تا سحر خود را به گفت و کوی تو

Гуфтӣ ки сӯии боғи рӯ то бӯ ки дили бгшоидт

گفتی که سوی باغ رو تا بو که دل بگشایدت

ӯ фатҳи моро кӣ занад чандини гиреҳ дар мӯии ту

او فتح ما را کی زند چندین گره در موی تو

Имшаб ки меҳмони манӣ , фардо ки хоҳад зистан ?

امشب که مهمان منی، فردا که خواهد زیستن؟

Бигзор то як соъатӣ май байнами андар рӯй ту

بگذار تا یک ساعتی می بینم اندر روی تو

Дасти рақибати бас буд ,гар теғ бар ман май занӣ

دست رقیبت بس بود، گر تیغ بر من می زنی

Пайкори хусрав чун нуҳум бар соиду бозуии ту

پیکار خسرو چون نهم بر ساعد و بازوی تو