Биё , эй боғи ҷон , то бингарам сарви равони ту

بیا، ای باغ جان، تا بنگرم سرو روان تو

Маро , дарбон , раҳо кун то бимиради боғбони ту

مرا، دربان، رها کن تا بمیرد باغبان تو

з фарёдам бинолад кӯҳ ва раҳ надиҳӣ ба сӯии худ

ز فریادم بنالد کوه و ره ندهی به سوی خود

Таъолии аллоҳ чаҳ сангаст ин дили номеҳрбони ту

تعالی الله چه سنگ است این دل نامهربان تو

Бисӯзаму оҳи брнорм , гирифтам мардумӣ омад

بسوزم و آه برنارم، گرفتم مردمی آمد

На охири дӯстами ман , чун раво дорам зиёни ту

نه آخر دوستم من، چون روا دارم زیان تو

Бихоҳӣ дид каз зулми ту ногуҳи беҳтарини рӯзӣ

بخواهی دید کز ظلم تو ناگه بهترین روزی

Ман мазлӯм хоҳам ҳар ду дасти андари Аннани ту

من مظلوم خواهم هر دو دست اندر عنان تو

Маро гуфтӣ « ки бошӣ ту ки бӯсии остони ман »

مرا گفتی «که باشی تو که بوسی آستان من »

Гар он густохем бахше , ғуломи ройгони ту !

گر آن گستاخیم بخشی، غلام رایگان تو!

Вагар зини нанг май дорӣ ки худро зи он ту гуфтам

وگر زین ننگ می داری که خود را ز آن تو گفتم

Ман танҳо аз он худ , дилу ҷонам аз он ту

من تنها از آن خود، دل و جانم از آن تو

Ту огаҳи не ва ман бо ту азинсони ишқ май созам

تو آگه نی و من با تو ازینسان عشق می سازم

Ки худро гуҳи гуҳӣ дашном гӯям аз забони ту

که خود را گه گهی دشنام گویم از زبان تو

Рқибо , гуфтем кӯ гуфт хокам дар даҳон кардӣ

رقیبا، گفتیم کو گفت خاکم در دهان کردی

Тугар ин рост май гӯйӣ , шукри андари даҳони ту

تو گر این راست می گویی، شکر اندر دهان تو

Ба ҳилаи зистии хусрав ки дай пеш омад ва дидӣ

به حیله زیستی خسرو که دی پیش آمد و دیدی

Кунун боз омад он мардуми каш , инак баҳри ҷони ту

کنون باز آمد آن مردم کش، اینک بهر جان تو