Чаҳ шакласт ин ки меояд саманди ноз бар карда

چه شکل است این که می آید سمند ناز بر کرده

Ҳазорон ҷону дили овезаи банд камар карда

هزاران جان و دل آویزه بند کمر کرده

Гуҳӣ хоҳам кашами дида , гуҳӣ хоҳам накӯ дорам

گهی خواهم کشم دیده، گهی خواهم نکو دارم

Чу байнами сӯй ӯ ангуштҳо дар дида дар карда

چو بینم سوی او انگشتها در دیده در کرده

Сари он чашми гирдам , дида чун дуздидаи сӯии ман

سر آن چشم گردم، دیده چون دزدیده سوی من

Чу сӯяш дидаам , аз нози дигари сӯ назар карда

چو سویش دیده ام، از ناز دیگر سو نظر کرده

Чаҳ шармаш ояд аз талхӣ ки аз шухӣу бадгӯӣ

چه شرمش آید از تلخی که از شوخی و بدگویی

Кунад бо ман ҳадиси талхи рӯи сӯй дигар карда

کند با من حدیث تلخ رو سوی دگر کرده

На ман мардум ба хӯни гарму ишқи шӯҳрати олӯда

نه من مردم به خون گرم و عشق شهرت آلوده

Арӯсии дони марои гулгуна аз хӯн ҷигар карда

عروسی دان مرا گلگونه از خون جگر کرده

Хуши он маҷлис ки хусрав гашта ғарқи ҷуръаи хубон

خوش آن مجلس که خسرو گشته غرق جرعه خوبان

Либос ҳастӣ худ пеши шан аз гиря тар карда

لباس هستی خود پیش شان از گریه تر کرده