Ман ар чаҳ ҳар шаб аз шабҳои ҳиҷраш мекунам нола

من ار چه هر شب از شبهای هجرش می کنم ناله

зи оҳи ман мабодо бар лабаши озори тбхолаҳ

ز آه من مبادا بر لبش آزار تبخاله

Маро аз нолаи худ сад харошаст ва яке роҳат

مرا از ناله خود صد خراش است و یکی راحت

Ки мебишносад он султони сегон хешро нола

که می بشناسد آن سلطان سگان خویش را ناله

Гузашт аз ҳади дарозии шабами тарсам ки ногоҳон

گذشت از حد درازی شبم ترسم که ناگاهان

Шавад шабҳои бепоён дар ин як рӯзи сад сола

شود شبهای بی پایان در این یک روز صد ساله

Бубинам дар рахтгар раҳ буд дар оташу теғам

ببینم در رخت گر ره بود در آتش و تیغم

Дувуми зи инсон ки гӯйӣ май рӯм бар сӯсану лола

دوم ز انسان که گویی می روم بر سوسن و لاله

Чаҳ хуши ҷон доданӣ бошад ки ман аз талхии мурдан

چه خوش جان دادنی باشد که من از تلخی مردن

Ту бахше аз лаби хеши охираши шарбат дар он ҳола

تو بخشی از لب خویش آخرش شربت در آن حاله

Гарм чун хоки зери пои тавсани паии сипар созӣ

گرم چون خاک زیر پای توسن پی سپر سازی

Ҳиммат нагузорам ва гардӣ шавам , оем зи дунбола

همت نگذارم و گردی شوم، آیم ز دنباله

Фироқати кишти хусравро ки тарсидӣ зи рӯзи бад

فراقت کشت خسرو را که ترسیدی ز روز بد

Малах зад кишти деҳқонро ки метарсид аз жола

ملخ زد کشت دهقان را که می ترسید از ژاله