эй ғолияи гирди моҳи суда

ای غالیه گرد ماه سوده

Оростаи шамъро задуда

آراسته شمع را زدوده

Бардошта нусхае зи хуршед

برداشته نسخه ای ز خورشید

Ойӣна ки рӯй ту намӯда

آیینه که روی تو نموده

Як хандаи зи лаъли шаккаринат

یک خنده ز لعل شکرینت

Зангори ҳазор дили задуда

زنگار هزار دل زدوده

Ҷон тоза шавад зи гирди хингат

جان تازه شود ز گرد خنگت

Кони хоки муфарраҳии сети суда

کان خاک مفرحی ست سوده

Ҳар рӯз ба кӯии ту ҷавонон

هر روز به کوی تو جوانان

Ҷони коштау ҷигари дуруда

جان کاشته و جگر دروده

Ҳар рӯз ба дидани рухи ту

هر روز به دیدن رخ تو

Ҷон додау умр ту фузуда

جان داده و عمر تو فزوده

Бегона шуд он касе ки бӯда сет

بیگانه شد آن کسی که بوده ست

Вақте ба дил хароб бӯда

وقتی به دل خراب بوده

Ҳар шаби дили ман ҳадиси дардат

هر شب دل من حدیث دردت

Ҳам гуфта ва ҳам зи худ шунӯда

هم گفته و هم ز خود شنوده

Кас дар ғам ту надода пандам

کس در غم تو نداده پندم

Ҷузи онкии ғамии ниёзмуда

جز آنکه غمی نیازموده

Баста ба атоӣ ӯ дили хеш

بسته به عطای او دل خویش

Хусрав ки миёни хӯни ғунуда

خسرو که میان خون غنوده