эй ҳасан , ту офати замона

ای حسن، تو آفت زمانه

Рӯй ту ба дилбарии фасона

روی تو به دلبری فسانه

Сад дили дуруди дамӣ ба зулфат

صد دل درود دمی به زلفت

Гар тез равад забони шона

گر تیز رود زبان شانه

Ҳар дами сӯии қиблаи ду абрӯат

هر دم سوی قبله دو ابروت

Хуршеди ягона дар ду гона

خورشید یگانه در دو گانه

Аз зулфи ту гоҳи қиблаи бозӣ

از زلف تو گاه قبله بازی

Мтрўҳи ду рух шудаи замона

مطروح دو رخ شده زمانه

Ман ғарқа ва ту ба оби чашмам

من غرقه و تو به آب چشمم

Пеши рухи хеш бар карона

پیش رخ خویش بر کرانه

Тирами занӣу хушам ки борӣ

تیرم زنی و خوشم که باری

Бишнохтем бад-ӣни баҳона

بشناختیم بدین بهانه

Гуми гаштии хсрўо , ба кӯяш

گم گشتی خسروا، به کویش

ё монад магари туро ба хона

یا ماند مگر ترا به خانه