Гар кунӣ гашти чаман бо шӯх ва бо шнгии ду се

گر کنی گشت چمن با شوخ و با شنگی دو سه

Боғи сад ранг оварад аз буи ва аз рангии ду се

باغ صد رنگ آورد از بوی و از رنگی دو سه

Ҳар мижа аз ?наргаст гуё забонӣ шуд ки ҳаст

هر مژه از نرگست گویا زبانی شد که هست

Баҳри дили бурдан дар ӯ афсуну найрангии ду се

بهر دل بردن در او افسون و نیرنگی دو سه

Гар миннат ҷон хонаму ҷони дидау дидаи ҷигар

گر منت جان خوانم و جان دیده و دیده جگر

Дӯстам охир макун дили бади азин нанагии ду се

دوستم آخر مکن دل بد ازین ننگی دو سه

Ошиқонатро чу ноед хоб , ғам гӯйанд боз

عاشقانت را چو ناید خواب، غم گویند باز

Бар дарат афтода ҳар шаби хастаи дили танагии ду се

بر درت افتاده هر شب خسته دل تنگی دو سه

Хашмҳогирӣ ки набӯд оштӣ , вари бошиддат

خشم‌ها گیری که نبود آشتی، ور باشدت

Бошиддати андари миёни оштии ҷангии ду се

باشدت اندر میان آشتی جنگی دو سه

Чун ба бозии санг бар ошиқ задани кори бтонст

چون به بازی سنگ بر عاشق زدن کار بتانست

эй бут , охир бар ман бе санги ҳам сангии ду се

ای بت، آخر بر من بی‌سنگ هم سنگی دو سه

Ваа ки хусрав чун зайдгар ҳамчу ту бошад ба шаҳр

وه که خسرو چون زید گر همچو تو باشد به شهر

Шӯхи чашму хирау бозандау шнгии ду се

شوخ‌چشم و خیره و بازنده و شنگی دو سه