Навбаҳорасту чамани ҷилва ҷавзо карда

نوبهار است و چمن جلوه جوزا کرده

Абрҳо рехтании лؤлؤӣ лоло карда

ابرها ریختنی لؤلؤی لالا کرده

Гиреҳи турраи сунбули зи сабои ҷустам , гуфт

گره طره سنبل ز صبا جستم، گفت

« домани лолаи пар аз анбар Соро карда »

«دامن لاله پر از عنبر سارا کرده »

Бар гулу лола тар меравад ва нек бибин

بر گل و لاله تر می رود و نیک ببین

Пои олӯда ба хӯни поичаҳ боло карда

پای آلوده به خون پایچه بالا کرده

Ошиқони рафта ба гулзору дили сӯхта ро

عاشقان رفته به گلزار و دل سوخته را

Ба такаллуфи зи гулу лола шикеб карда

به تکلف ز گل و لاله شکیبا کرده

Ҳар киро бар ҷигар аз фитнаи хубони доғии сет

هر که را بر جگر از فتنه خوبان داغی ست

Ман ҳам аз гули гилае аз рух зебо карда

من هم از گل گله ای از رخ زیبا کرده

Дошта чашм ба наргис бар ҳар гул ки расед

داشته چشم به نرگس بر هر گل که رسید

Ба ҳаваси дидаи хешаш ба таҳ по карда

به هوس دیده خویشش به ته پا کرده

Май шунӯдӣ ки гулу лола ба боғу наргис

می شنودی که گل و لاله به باغ و نرگس

Мутрибонро ба навои булбул гуё карда

مطربان را به نوا بلبل گویا کرده

Пас аз ин моу шаробу чаману муштӣ чанд

پس از این ما و شراب و چمن و مشتی چند

Дилу дайнро ба сари шоҳид ва саҳбо карда

دل و دین را به سر شاهد و صهبا کرده

Бандаи хусрави зи шукри резӣу сифат ҳар рӯз

بنده خسرو ز شکر ریزی و صفت هر روز

Калаки худро ба ду дандона шкрхо карда

کلک خود را به دو دندانه شکرخا کرده