эй ба хашм аз бар ман рафта ва танҳо монда

ای به خشم از بر من رفته و تنها مانده

Ту зи ҷони рафтау дарди ту ба ҳар ҷои монда

تو ز جان رفته و درد تو به هر جا مانده

То ту , эй дидаи бинои ман , андари хокӣ

تا تو، ای دیده بینای من، اندر خاکی

Нест ҷузи хоки дарин дида танҳо монда

نیست جز خاک درین دیده تنها مانده

Хуррамии ту ки аз нокасеам вомондӣ

خرمی تو که از ناکسی ام واماندی

Вой бар ман ки ман аз чун ту касе вомонда

وای بر من که من از چون تو کسی وامانده

Гилаи зини сӯхтагӣ бо ки кунам чун ҷузи дил

گله زین سوختگی با که کنم چون جز دل

Нест сӯзанда касе бар ман расвои монда

نیست سوزنده کسی بر من رسوا مانده

Оҳ ва сад оҳ ки эмини ним аз оташи оҳ

آه و صد آه که ایمن نیم از آتش آه

Гар чаҳ сар то қадамами ғарқаи дарёи монда

گر چه سر تا قدمم غرقه دریا مانده

эй мусулмонон , ёрб дили тони сӯхтаи бод

ای مسلمانان، یارب دل تان سوخته باد

Гар насузад дили тон бар ман танҳо монда

گر نسوزد دل تان بر من تنها مانده

Лؤлؤии дида азизаст ба чашми ман , азонк

لؤلؤی دیده عزیز است به چشم من، ازآنک

Ёдгории сет каз он лؤлؤии лолои монда

یادگاری ست کز آن لؤلؤی لالا مانده

Қадари Вомиқ чаҳ шиносади магари он сӯхта Эй

قدر وامق چه شناسد مگر آن سوخته ای

Ки буд як шабӣ ар паҳлавии узрои монда

که بود یک شبی ار پهلوی عذرا مانده

Кас надонад ғами хусрави магари он кас ки мабод

کس نداند غم خسرو مگر آن کس که مباد

Бечароғӣ буд андари шаби ялдои монда

بی چراغی بود اندر شب یلدا مانده