Манам имрӯзи з рӯй чу ту ёрии монда

منم امروز ز روی چو تو یاری مانده

Бодаи айши зи сари рафтаи хумории монда

باده عیش ز سر رفته خماری مانده

Чашму сина ба гузариҳои ту бар раҳи суда

چشم و سینه به گذری های تو بر ره سوده

Дидаи пари хоку дилии пари зи ғубории монда

دیده پر خاک و دلی پر ز غباری مانده

Ишқи хӯн хӯрдану ҷон сӯхтанами фармӯда

عشق خون خوردن و جان سوختنم فرموده

Ман ба наздики худ андари саркории монда

من به نزدیک خود اندر سرکاری مانده

Рафта аз пеши назари нақшнигор зебо

رفته از پیش نظر نقش نگار زیبا

Бар рух аз хӯни ҷигари нақшу нигории монда

بر رخ از خون جگر نقش و نگاری مانده

Бӯстонӣ ки дарави ҷузи гул бехор набӯд

بوستانی که درو جز گل بی خار نبود

Чун тавон дид ки гули рафтау хории монда

چون توان دید که گل رفته و خاری مانده

Ваа дар ин фитна ки фарёд расад ҷони маро

وه در این فتنه که فریاد رسد جان مرا

Тарки қаттолу фарси тунду шикории монда

ترک قتال و فرس تند و شکاری مانده

эй сабо , узрӣ бихоҳяш агар мо рафтем

ای صبا، عذری بخواهیش اگر ما رفتیم

Роҳи хунхору хари афтодау бории монда

راه خونخوار و خر افتاده و باری مانده

Дӯстон боз наёяд дил ман бигзоред

دوستان باز نیاید دل من بگذارید

Куштаи сайдии сет ба фитроки савории монда

کشته صیدی ست به فتراک سواری مانده

Халқ гӯйанд ки бе ӯ ба чаҳ сании хусрав ?

خلق گویند که بی او به چه سانی خسرو؟

Чун буд булбули мискини зи баҳории монда

چون بود بلبل مسکین ز بهاری مانده