эй ҷаҳони чашми сиёҳати баста

ای جهان چشم سیاهت بسته

Фитнаи худро ба паноҳати баста

فتنه خود را به پناهت بسته

Осмони дасти ма аз риштаи субҳ

آسمان دست مه از رشته صبح

Пеши он рӯй чу моҳати баста

پیش آن روی چو ماهت بسته

Ғами печидаи маро чун тӯмор

غم پیچیده مرا چون طومار

Пас ба тъўизи кулоҳати баста

پس به تعویذ کلاهت بسته

Дида раҳ дод турои андари чашм

دیده ره داد ترا اندر چشم

Хӯни дили омадаи роҳати баста

خون دل آمده راهت بسته

Дили ман ғарқа хӯнаст ки шуд

دل من غرقه خون است که شد

Дар сари зулфи ду тоҳти баста

در سر زلف دو تاهت بسته

Хобгар чашми ҷаҳон май бандад

خواب گر چشم جهان می بندد

Монад аз он чашми сиёҳати баста

ماند از آن چشم سیاهت بسته

Хатат оварад сипаҳ бар ман ва шуд

خطت آورد سپه بر من و شد

Ма ба фитроки сипоҳати баста

مه به فتراک سپاهت بسته

Ҷон барорам зи занхдони ту , то

جان برآرم ز زنخدان تو، تا

Нашуд аз хати сари чоҳати баста

نشد از خط سر چاهت بسته