эй аз гули ту моро дар дидаи хори монда

ای از گل تو ما را در دیده خار مانده

Вази нӯки ғамзаи ту ҷонами фигори монда

وز نوک غمزه تو جانم فگار مانده

То нақши ту замона дар перҳан кашида

تا نقش تو زمانه در پیرهن کشیده

Дар коргоҳи гардуни маи ним кори монда

در کارگاه گردون مه نیم کار مانده

То бӯ ки чун ту моҳии байнам ба толеъи худ

تا بو که چون تو ماهی بینم به طالع خود

Ҳар б ба гиряи чашмами андари шумори монда

هر شب به گریه چشمم اندر شمار مانده

Баси дил ки ҳаст ҳар дам аз нордони лаълат

بس دل که هست هر دم از ناردان لعلت

Дар пардаи қатраи қатра ҳамчун анори монда

در پرده قطره قطره همچون انار مانده

Ту рафтӣу дили ман дунбол карда чашмат

تو رفتی و دل من دنبال کرده چشمت

Магузор дӯстонро дили пари ғубори монда

مگذار دوستان را دل پر غبار مانده

Бе ту дарун ҷонам зораст , чун кунам ман

بی تو درون جانم زارست، چون کنم من

Берун чу менаёяд , ин ҷони зори монда

بیرون چو می نیاید، این جان زار مانده

Раҳмӣ каз интизорати ду чашм чор кардам

رحمی کز انتظارت دو چشم چار کردم

Ваз гиря ҳаст сад ҷӯ дар ҳар чаҳор монда

وز گریه هست صد جو در هر چهار مانده

Дастам бигир , ёро , ёрӣ бикун ки ҳастам

دستم بگیر، یارا، یاری بکن که هستم

Дар меҳнати ҷудои дастии зи кори монда

در محنت جدایی دستی ز کار مانده

Тани мӯии гашт , гуҳи гуҳ зон мекунам азизаш

تن موی گشت، گه گه زان می کنم عزیزش

Каз зулфи тести моро ин ёдгори монда

کز زلف تست ما را این یادگار مانده

Умрам ки рафт бе ту андар ҳисоб ноед

عمرم که رفت بی تو اندر حساب ناید

Вомии сети баҳри хусрав бар рӯзгори монда

وامی ست بهر خسرو بر روزگار مانده